عثمان رحمان زاده درگذشت | بیوگرافی و علت فوت پدر ژپتوی ایران

عثمان رحمان زاده، پیکرتراش و مجسمه ساز برجسته اهل بوکان و یکی از شاخص ترین چهره های هنر خودآموخته ایران، شامگاه جمعه ۱۳ دی ماه ۱۴۰۴ بر اثر بیماری ریوی درگذشت. او هنرمندی بود که بی آنکه آموزش آکادمیک دیده باشد، با تکیه بر ذوق شخصی، تجربه زیسته و پیوند عمیق با فرهنگ بومی، به یکی از نمادهای زنده پاسداشت فرهنگ عامه کردستان تبدیل شد.

بیوگرافی عثمان رحمان زاده

عثمان رحمان زاده در سال ۱۳۳۵ در شهر بوکان متولد شد. زندگی او همانند بسیاری از مردمان این دیار با مشاغل معیشتی چون بنایی و کشاورزی گره خورده بود. اما در دل همین زندگی ساده و پرتلاش، هنر راه خود را پیدا کرد. او بدون استاد، کلاس یا دانشگاه، به شکل غریزی و خودآموخته به پیکرتراشی روی آورد و چوب را به رسانه اصلی بیان هنری خود تبدیل کرد.

بیش از ۱۵۰۰ پیکره از حافظه جمعی یک فرهنگ

ثمره سال ها تلاش و خلاقیت عثمان رحمان زاده، خلق بیش از ۱۵۰۰ پیکره چوبی است؛ آثاری که هر کدام روایتگر بخشی از زندگی، آیین ها، باورها، مناسبات اجتماعی و سنت های مردمان کُرد هستند. پیکره های او نه صرفا مجسمه، بلکه اسنادی بصری از تاریخ شفاهی و فرهنگ نامکتوب یک سرزمین به شمار می روند.

در آثار رحمان زاده، می توان رد پای جشن ها، سوگواری ها، کار، زیست روستایی، روابط انسانی و حتی رنج ها و شادی های مردم کردستان را دید؛ بی واسطه، صادقانه و دور از هرگونه تصنع هنری.

از بوکان تا نمایشگاه های ملی و فراملی عثمان رحمان زاده

آثار این هنرمند خودآموخته، به مرور فراتر از جغرافیای محلی دیده شد. نمایشگاه های متعدد او در شهرهای مختلف ایران و همچنین در اقلیم کردستان عراق برگزار شد و مورد توجه پژوهشگران، هنرمندان و علاقه مندان هنر مردمی قرار گرفت.

یکی از شاخص ترین رویدادهای هنری او، برگزاری نمایشگاه آثارش در سال ۱۳۹۰ در برج میلاد تهران بود؛ اتفاقی که نقش مهمی در معرفی گسترده تر هنر او در سطح ملی ایفا کرد.

موزه پدر ژپتو

عثمان رحمان زاده با راه اندازی «موزه پدر ژپتو» در زمین شخصی خود، گامی فراتر از خلق اثر هنری برداشت. این موزه نه تنها محل نگهداری آثار او، بلکه فضایی برای انتقال میراث ناملموس، فرهنگ بومی و هویت مردمی به نسل های آینده بود.

همین تلاش پیگیر و خلاقانه سبب شد لقب «پدر ژپتوی ایران» به او داده شود؛ لقبی که به درستی جایگاه او را در هنر مردمی و خودآموخته ایران نشان می دهد.

نتیجه گیری

درگذشت عثمان رحمان زاده، ضایعه ای برای هنر ایران و به ویژه فرهنگ کردستان است. با این حال، پیکره های چوبی او همچنان زنده اند؛ روایتگر مردمانی که در دل چوب جان گرفته اند و هنرمندی که بدون هیاهو، تاریخ یک فرهنگ را ثبت کرد.

نام عثمان رحمان زاده از این پس نه تنها در خاطره مردم بوکان، بلکه در حافظه هنر مردمی ایران ماندگار خواهد بود؛ هنرمندی که ثابت کرد ریشه دارترین هنرها، از دل زندگی می رویند.