دنیا یه سری آدمای اینجوری داره که انتخابشون تو عکس پروفایل، کلی آدم ناشناس رو عاشق خودشون میکنه!
آریا اسپانیایی1 روز پیش
تجربهی انسانیِ اعصار را در قابی کوچک نمیتوان محبوس کرد؛ اما همین قاب، آینهای است از منش و حالاتِ روحِ آدمی، همچون امضایی بر اوراقِ هویت و دریچهای به سوی شناختِ ناخودآگاهِ جمعی.
نگین (عطرساز)2 روز پیش
نمیدونم چرا همه فرض میکنن عکس پروفایل باید حتماً چهره باشه؛ من کلی آدم میشناسم که با یه عکس از گربهشون کلی معامله راه انداختن.
یک ساکن کرج2 روز پیش
چی بگم، همین که چند دقیقه غرق خودم شدم و یادگاریهای قاب گوشیم رو ورق زدم، خودش کلی حال خوب بود. مرسی!
شهاب2 روز پیش
دلم میخواد این طرز فکر رو تو یه گفتگوی واقعی امتحان کنم، ببینم یه متخصص چی میگه.
دلآرا2 روز پیش
راست میگی، عکس پروفایل فقط یه لایهی نازکه از کلیت آدم. منم کلی وقتا عکسم رو عوض میکنم و بازم حس میکنم اون چیزی که میخوام بگم، توش نیست. کاش آدما یه کم عمیقتر از قاب نگاه کنن.
هدیه نعمتی2 روز پیش
آره، دقیقاً! الان دیگه همه با یه فیلتر و یه ادیت ساده، هر کی میتونن هر کسی باشن. ولی تهش، اون وسواس خودمونه که نمیذاره راحت باشیم؛ همون که ده تا عکس میگیریم و بازم حس میکنیم هیچکدوم خودمون نیستیم. آخرش هم یه عکس الکی میذاریم که بهمون نمیاد، فقط برای اینکه یه چیزی گذاشته باشیم.
هویدا2 روز پیش
اگه قرار باشه هر تغییری رو تو فضای کاری و حتی پروفایل مون اعمال کنیم، خب طبیعتاً کیفیت کار و حواس مون هم میره رو هوا. تئوری ش عالیه، ولی تو عمل و با این همه شلوغی و هزینه بر بودنش، فقط از پس یه عده خاص برمیاد. بقیه مون همون عکس قبلی می مونیم که دیگه هیچ حسی بهش نداریم.
ساناز2 روز پیش
یه چیزی تو ذهنم موند که چقدر میتونه یه آدم رو تو یه کادر کوچیک توصیف کنه؛ همون تصویری که همه ازش میبینن، بدون اینکه خودت متوجه باشی. آدم بعضی وقتا یه عکس میذاره که ده تا قضاوت پشتش خوابیده. چه باحال میشد اگه یه روز همه بدونن پشت هر پروفایل، یه دنیای بزرگتر از اون کادره.
حالا که فکر میکنم، خودمم چند بار عکسم رو عوض کردم که یه حسی رو منتقل کنم؛ ولی انگار هر بار یه بخشی از خودم جا موند. کاش میشد آدمارو از روی عکس قضاوت نکرد، چون هر کدومشون یه قصه دارن که تو یه فریم نمیگنجه.
متین2 روز پیش
یه عکسی که بگی نه، این خودش یه دنیاست! تو اینستاگرام که هر کی یه جور خودشو قایم میکنه، این پروفایلت انگار قراره یه حرف تازه بزنه. بین این همه شبیهسازی، کاش یه ذره هم که شده صدای خودت باشه.
عادل آشوری2 روز پیش
همون موقع که هنوز الگوریتم ها حال و هوای شاعرونه داشتن، این انتخاب ها معنی واقعی داشتن. الان دیگه با این همه فیلتر هوشمند و چهره ساز، عکس پروفایل شده بازی حدس و گمان برای آی دی های جعلی.
دنیا یه سری آدمای اینجوری داره که انتخابشون تو عکس پروفایل، کلی آدم ناشناس رو عاشق خودشون میکنه!
تجربهی انسانیِ اعصار را در قابی کوچک نمیتوان محبوس کرد؛ اما همین قاب، آینهای است از منش و حالاتِ روحِ آدمی، همچون امضایی بر اوراقِ هویت و دریچهای به سوی شناختِ ناخودآگاهِ جمعی.
نمیدونم چرا همه فرض میکنن عکس پروفایل باید حتماً چهره باشه؛ من کلی آدم میشناسم که با یه عکس از گربهشون کلی معامله راه انداختن.
چی بگم، همین که چند دقیقه غرق خودم شدم و یادگاریهای قاب گوشیم رو ورق زدم، خودش کلی حال خوب بود. مرسی!
دلم میخواد این طرز فکر رو تو یه گفتگوی واقعی امتحان کنم، ببینم یه متخصص چی میگه.
راست میگی، عکس پروفایل فقط یه لایهی نازکه از کلیت آدم. منم کلی وقتا عکسم رو عوض میکنم و بازم حس میکنم اون چیزی که میخوام بگم، توش نیست. کاش آدما یه کم عمیقتر از قاب نگاه کنن.
آره، دقیقاً! الان دیگه همه با یه فیلتر و یه ادیت ساده، هر کی میتونن هر کسی باشن. ولی تهش، اون وسواس خودمونه که نمیذاره راحت باشیم؛ همون که ده تا عکس میگیریم و بازم حس میکنیم هیچکدوم خودمون نیستیم. آخرش هم یه عکس الکی میذاریم که بهمون نمیاد، فقط برای اینکه یه چیزی گذاشته باشیم.
اگه قرار باشه هر تغییری رو تو فضای کاری و حتی پروفایل مون اعمال کنیم، خب طبیعتاً کیفیت کار و حواس مون هم میره رو هوا. تئوری ش عالیه، ولی تو عمل و با این همه شلوغی و هزینه بر بودنش، فقط از پس یه عده خاص برمیاد. بقیه مون همون عکس قبلی می مونیم که دیگه هیچ حسی بهش نداریم.
یه چیزی تو ذهنم موند که چقدر میتونه یه آدم رو تو یه کادر کوچیک توصیف کنه؛ همون تصویری که همه ازش میبینن، بدون اینکه خودت متوجه باشی. آدم بعضی وقتا یه عکس میذاره که ده تا قضاوت پشتش خوابیده. چه باحال میشد اگه یه روز همه بدونن پشت هر پروفایل، یه دنیای بزرگتر از اون کادره.
حالا که فکر میکنم، خودمم چند بار عکسم رو عوض کردم که یه حسی رو منتقل کنم؛ ولی انگار هر بار یه بخشی از خودم جا موند. کاش میشد آدمارو از روی عکس قضاوت نکرد، چون هر کدومشون یه قصه دارن که تو یه فریم نمیگنجه.
یه عکسی که بگی نه، این خودش یه دنیاست! تو اینستاگرام که هر کی یه جور خودشو قایم میکنه، این پروفایلت انگار قراره یه حرف تازه بزنه. بین این همه شبیهسازی، کاش یه ذره هم که شده صدای خودت باشه.
همون موقع که هنوز الگوریتم ها حال و هوای شاعرونه داشتن، این انتخاب ها معنی واقعی داشتن. الان دیگه با این همه فیلتر هوشمند و چهره ساز، عکس پروفایل شده بازی حدس و گمان برای آی دی های جعلی.