آهنگ دنیا داره میرقصه با ساز من با کیفیت 320 | پاتو بکوب روی زمین زلزله راه بنداز
متن آهنگ دنیا داره میرقصه با ساز من
پاتو بکوب روی زمین زلزله راه بنداز نبض زمین دست منه ریتمو نگاه بنداز
شعله کشیده تو رگم خون جنون خون غرور عقب نمیره قدمم رد میشم از مرز عبور
دنیا داره می رقصه با ساز من نفس نفس تند و شدید هجومی از انگیزم
من واسه پرواز اومدم شهرو بهم می ریزم آینه رو زوم کن رو نگام، آینه رو زوم کن رو تنم
اونی که تا آخر این بازی میمونه منم دنیا داره می رقصه با ساز من
دنیا داره می رقصه با ساز من یک دو سه حرکت بکوب این منم بمب انرژی اوج قدرت
یک دو سه حرکت بکوب تسلیم نمیشم حتی یه لحظه ملکه ریتم منم طوفان رو استیج منم
بنویس رو تن شب اونی که نمیشکنه منم
خیلی ام خوب
محکم و استوار. 🤓 💐 😉
همونی که میگه این همهجا جواب نمیده، برقص و ببین!
این ریتم اونقدر گیراست که آدم یادش میره پاهاش کجاست! انگار یه بمب انرژی خالص توی گوشی منفجر شده. کاش میشد این حس قدرت رو توی یه لیوان ریخت و سر کشید!
زیرِ ضربِ این ساز، زمین نفسِ تازه میکشد؛ پا بر موجی که خودت آفریدی، طوفان را به رقصی بیپایان بدل کن.
همین چند خط کافیه تا آدم از جاش بلند شه و برقصه! مخصوصاً اون جمله ی «نبض زمین دست منه» آدم رو میبره تو یه حال و هوای دیگه.
ریتمش که راه می افته، دیگه هیچ چیز جلودارِ آدم نیست. این حس که خودت میتونی نبضِ زمین رو توی دستت بگیری، واقعاً وهمآوره. چند بار گوش کردم هنوز انرژیاش تموم نشده.
ریتمش قشنگ یجا میخکوبت میکنه، عشقیه.
آدم میخونه و یهو یادش میاد که تو خونه تکون خوردن هم دیوارا صدا میدن، چه برسه به زلزله راه انداختن! تئوریِ این انرژی و غرور واقعاً چسبناکه و آدم رو با خودش میبره، ولی تو دنیای واقعی، ما همونیم که ته خیابون از یه سگ کوچیک میترسیم و رد میشیم. کاش حداقل یه روز میشد با این ریتمِ تند، از پس یه قدمِ محکم بر بیایم.
ریتم این آهنگ اونقدر کشش داره که بی اختیار پام شروع به تکون خوردن شد، حسِ اونی که سازش دنیا رو می چرخونه واقعاً وصف نشدنیه، یعنی دقیقاً همون انرژی که آدم تو روزای خسته بهش نیاز داره.
اگه بخوام یه شعر بگم، این ایمان شما یه اثر هنریه. به امید شاهکارهای هنری و علمی.
ریتم که اینجوری توی رگت بدونی، دیگه چیزی جلودارِت نیست! همین انرژیِ جنون آمیز رو ببر توی هر جمعی، همه رو با خودت هم آهنگ کن. آدم با این حس، کوه رو هم جابه جا می کنه.
یه آدمی که وسط خیابون با یه ضرب ساده همه رو دورش جمع کنه، واقعاً صحنهیه顛ی داره. ولی خب، وقتی میای به اجرا که مثلاً همه با هم یه ریتم رو دنبال کنن، تازه داستان شروع میشه؛ چون هر کی توی ذهن خودش یه ضرب دیگه میشنوه. تو تئوری، کل دنیا یه صحنهست و ما هم نوازندش، ولی اگه دقت کنی، توو عمل تهش فقط چند نفرن که واقعاً پاشون رو به زمین میکوبن و بقیه فقط تماشا میکنن. کاش میشد این انرژیه رو توی یه قاب کوچیک ریخت و به خونهها فرستاد که هر کی خودش تنهایی برقصه، ولی حتی اون موقعم صدای همسایه رو تحمل نمیکنی.
همون لحظه ای که ریتم شروع میشه، یه جورایی یادت میره که این فقط یه آهنگه؛ انگار واقعاً زمین داره با هر ضرب، جابجا میشه. دلت میخواد بلند شی و با همین انرژی بترکونی.
دیدم. ⭐ 🤎 🥰
دنیا انگار ریتم رو از دست تو گرفته، اینقدر شارژ داری که آدم بی اختیار تکون میخوره.