دانلود آهنگ دیگه دنیا واسه من تاریکه با صدای هایده | موزیک ای خدا با کیفیت 320

متن آهنگ دیگه دنیا واسه من تاریکه با صدای هایده
سرمو گذاشتم هر شب
بر روی شونه دردام
با یه قایق کاغذی
من زدم به دل دریا
روی این دلم هزار زخم
پره از درد به ناحق
من شدم سیاهی شب
پر نورم سکوت مطلق
دیگه دنیام واسه من تاریکه
زندگی کوره رهی باریکه
آخر قصه ی من نزدیکه
این منم از همه جا وا مانده
از همه مردم دنیا رانده
رانده و خسته و تنها مانده
میشه صد سال که گل عشق
توی باغچم پژمرد
من نوشتم دوست دارم
خیلی ساده ولی خط خورد
دیگه دنیام واسه من تاریکه
زندگی کوره رهی باریکه
آخر قصه ی من نزدیکه
این منم از همه جا وا مانده
از همه مردم دنیا رانده
رانده و خسته و تنها مانده








عالی من این آهنگ بارها با یاد مادرم گوش کردم و گریه کردم
آدم وقتی گوش میکنه
میبینه خودشم چقدر تنهاست
مثل هایده
روحش شاد و یادش گرامی
سلطان بدون چون چرا🌹🌹🌹🌹🌹🥂🥂😓
حرفی ندارم.
متشکرم، لذت بردم. 🔥 👏 🤎 😙
همونایی که فکر می کنن آدمای تنها رو می فهمن، کاش یه شب با این قایق کاغذی می رفتن به دل دریا. این ترانه با دلت حرف می زنه، نه با منطقت.
حرفه ای و کاربلد.
دقیقا نکته همینجاست. 🤎 💜 😊 ✅
بارون که می باره، نور فانوسا تو دل شب تکثیر میشه، اما اینجا انگاری چراغا همه خاموش شدن و فقط صدای破裂 دل مونده. هایده با همین یه کلمه «تاریکه» همه وجودمو لرزوند، انگار داره از ته یه چاهی حرف میزنه که هیچ نوری بهش نمیرسه.
دقیقاً لحظه هایی هست که آدم با یه ملودی قدیمی یهو می بینه چقدر از ته دل تنهایی رو می فهمه. هایده رو وقتی اینجوری می خونه، آدم یاد تمام شب هایی می افته که کاغذی ترین امیدهامونم غرق می شه. ترکیب صداش با این بیت های ساده اما عمیق، یه جور سنگینی قشنگ داره که دلت می خواد فقط بشینی و به خودت بگی آره، دنیا گاهی همینقدر تاریک می شه ولی خب بازم قشنگه.
این ترانه رو وقتی گوش میدی، انگار نه فقط میشنوی، بلکه عمق تنهایی رو توی تک تک کلماتش لمس می کنی.
آهنگی که با اولین جمله اش دلت رو می گیره و تا تهش رهات نمی کنه. هایده چقدر قشنگ درد رو تبدیل به ملودی کرده، انگار داره حرف دل ما رو می خونه.
همیشه حس کردم بعضی آهنگ ها رو آدم باید تو تنهایی گوش بده تا بفهمی چقدر غم توش موج می زنه، این یکی دقیقاً همینه.
این همه دلتنگی تو یه آهنگ ریختن، چقدر قشنگ و چقدر دردناک… هایده همیشه یه حسی خاص توی صداش بود که حرف مردم رو میزد.
وااای چه ترانه ی غمگینی، دلم گرفت از غربتش.
آدم هرچقدر قوی باشه، یه روزی میاد که حتی قایق کاغذی هم دیگه نمی کشونشه. چه ترانه ی غمگینی!
چه قلم غمگینی داشت هایده تو این آهنگ، انگار غبار زمان روی حرفاش نشسته. ولی هنوزم یه جورایی آرامش بخشه.
چقد این حس رو توی وصف های هایده میشه لمس کرد! یه جور صراحتی داره شعرش که انگار نشسته روبروت و دلشو خالی کرده. اون “سرمو گذاشتم هر شب روی شونه دردام” دقیقاً همون لحظه های تنهاییه که آدم فقط میتونه باهاش همذات پنداری کنه. اینجور ترانه ها رو باید با یه فنجون چای تلخ گوش داد.
دقیقاً همون حس دلتنگی و عمقی که هایده می رسونه، توی این اجرا جان داره.
خیلی خوب بود، خیلی عالی و کامل. 😃 😇 😋 🙏 ❤️
دنیا واسه منم تاریک شده، ولی این آهنگ یه ذره روشنش کرد.
دیدگاه در این شعر غرق شدم، هر کلمه اش یه دنیا حرف نگفته داره که آدم رو می بره تو خودش.
متن آهنگ یه جورایی همون حس یه ذره رو توی تاریکی رو می ده که تو فیزیک کوانتوم می گن ذره تا نگاهش نکنی مسیرش معلوم نیست. چه تلخ و قشنگ!