دانلود آهنگ همه اون روزا با صدای فرووال + نمیتونم از عشق تو دل بکنم با صدای زن
متن آهنگ همه اون روزا با صدای فرووال
همه ی اون روزایی که بی تو گذشت کنار تو بودمو
غصه ی رفتن تو یه روزی گرفت تمام وجودمو
نمیدونم کجایی چه تلخه که من یه خاطره بودم و بس
نمیتونم از عشق تو دل بکنم تو این همه خاطره
نمیدونم به چشم کی زل بزنم نگاتو یادم بره
هنوزم عشق و خاطره هات تو دل کسی که دوست داره هست
همه گوشمو پر میکنن که دیگه گریه واسه تو بسه
دستایی که جدا بودن این همه سال محاله به هم برسه
اونی که همه چیزتو دادی براش واسه یکی دیگه دلواپسه
همه میدونن عمریه رفتی و من همونجوری دوست دارمت
نمیای و میمیریم و من کاش خبرش برسه یه روزی بهت
دل دیوونه راضی نمیشه تورو به یکی دیگه بسپارمت
میدونی دل بریدن از این همه عشق درست مث مرگمه
خیابونای خلوتو پرسه زدن بدون تو حقمه
رفتی و هرچی بین من و تو گذشت رسیده به گوش همه
نمیتونم بدیتو به روت بیارم غرورتو بشکنم
دلم میخواد صداتو یه بار دیگه با دلهره بشنوم
با تو تموم پاییزو زیر یه چتر دوباره قدم بزنم
همه گوشمو پر میکنن که دیگه گریه واسه تو بسه
دستایی که جدا بودن این همه سال محاله به هم برسه
اونی که همه چیزتو دادی براش واسه یکی دیگه دلواپسه
همه میدونن عمریه رفتی و من همونجوری دوست دارمت
نمیای و میمیریم و من کاش خبرش برسه یه روزی بهت
دل دیوونه راضی نمیشه تورو به یکی دیگه بسپارمت
واقعاً همینطوره؛ هر بار که گوش میدم، یه جای دلم خالی میشه. فرووال توی این قطعه تمام وجودش رو گذاشته.
سرشار از حسرتی لطیف و انسانی که در پس واژه هایش، رنج عشقی قدیمی چون مه صبحگاهی نشسته؛ ترانه ای که دل را بی پروا می تکاند.
با ظرافتی ستودنی، احساساتِ نابِ این ترانه به کالبدِ واژگان جان بخشیده اید؛ گویی هر مصرع، نجوای دلی است که در سکوتِ شب های تنهایی طنین انداخته.
چقدر این حس رو قشنگ منتقل کرده، مخصوصاً اون بخش «دستایی که جدا بودن این همه سال محاله به هم برسه» واقعاً توی دلم نشست.
گفتم یه عرض ادبی کرده باشم. 🤍 ⭐ 😉
شاعرانه ترین لایه های دلتنگی در این روایت شنیدنی، چنان به واژه نشسته که گویی هر نت، قصه ای ناتمام از جدایی را فریاد می زند. اجرایی سرشار از حس.
حس کردم. 💜 😄 🌷
در هماهنگی میان واژگان، صور خیال دلنشین و لطافت صوتیِ قطعه، دریچه ای به دنیایی از حس های سرشار از مهر و تأسف گشوده شده است؛ چنان که هر مصرع، پرده ای از خاطرات ناتمام را به تصویر می کشد و میانِ سکوت و آواز، پلی از عاطفه می سازد.
وای چه حسی داره این شعر، واقعا قشنگه.
چه حسرت تلخ و قشنگی پشت این کلمات خوابیده، درست مثل زمستونی که تموم نمیشه.
همون جمله ی آشنا صدات می کنه تو دل شب، حتی اگه سال ها از رفتنت گذشته باشه.
وای چقدر این حس رو می فهمم… هر بار این آهنگو گوش می دم، یه جورایی انگار دلم میاد بیرون. مخصوصاً اون جایی که می گه «دل دیوونه راضی نمیشه تورو به یکی دیگه بسپارمت» واقعاً آدم رو می بره توی خودش. راستش موسیقی و خاطره، دو تا چیزین که مستقیم میرن تو قلب آدم، فرقی هم نداره چقدر ازش گذشته باشه.
چه قدر این حسِ غمگین اما شیرینِ خاطرات رو قشنگ به تصویر کشیده. مخصوصاً جایی که میگه “دل دیوونه راضی نمیشه تورو به یکی دیگه بسپارمت” دقیقاً همون احساسِ عجیبیه که آدم نمیتونه ازش دل بکنه. این آهنگ رو توی خلوت گوش میدم و ته دلم پر از حسِ نوستالژی میشه.
وای من که با خوندن این متن، کلی خاطره برام زنده شد. مخصوصاً این قسمت “همه میدونن عمریه رفتی و من همونجوری دوست دارمت” دیگه تمومش کرد. واقعاً خوندنش سخته، چه برسه به تجربه اش. آهنگ که پخش بشه، آدم می ره تو یک دنیای دیگه. اجرای فرووال هم که انگار دقیقاً دلش با شعر یکی شده، عالی از آب دراومده.
در قلمرو احساسات، واژگان این اثر شنونده را به سفری در کوچه های خاطره می برد؛ هم نواییِ دلنشینِ غم و عشق، تاروپود این سروده را به تابلویی ماندگار بدل کرده است.