آدمو یاد اون موقع هایی میندازه که یه فکر ساده رو اونقدر تو ذهنمون بزرگ می کنیم تا تبدیل به یه غول میشه! کاش به جای تحلیل بی پایان، فقط رهایش می کردیم بگذره.
پانیسا ایراننژاد2 ماه پیش
این آهنگ رو که گوش می دم، یه حس شناور بودن تو یه کافه قدیمی پاریس بهم دست می ده. وکال زنش اونقدر صمیمیئه که انگار داره پیش گوشت زمزمه می کنه. اون بیس های سنگین و ریتم الکترونیکی، یه جور تضاد بامزه با لطافت صدا می سازه که دقیقاً همون چیزیه که آدم رو میخکوب می کنه. واقعاً ارزش چند بار گوش دادن داره.
قطبالدین (گیاهخوار)2 ماه پیش
حس می کنم این قطعه رو باید توی یه جاده ی شب فقط گوش داد!
پوریا سریانی2 ماه پیش
وای چه توصیف قشنگی! دقیقاً همون حسیه که میگم، یهجورایی موسیقیش آدم رو میبره به یه دنیای دیگه. مخصوصاً اون زمزمههای آخر کار که انگار داری با خودت خلوت میکنی.
فریبا لیتوانیایی2 ماه پیش
دیشب با هدفون تو خیابون گوشش دادم، انگار پاریس رو قدم میزدم. این ریتم ملایم و صدای خاصش، یه جور حس رهایی به آدم میده که وصف نشدنیه.
آدمو یاد اون موقع هایی میندازه که یه فکر ساده رو اونقدر تو ذهنمون بزرگ می کنیم تا تبدیل به یه غول میشه! کاش به جای تحلیل بی پایان، فقط رهایش می کردیم بگذره.
این آهنگ رو که گوش می دم، یه حس شناور بودن تو یه کافه قدیمی پاریس بهم دست می ده. وکال زنش اونقدر صمیمیئه که انگار داره پیش گوشت زمزمه می کنه. اون بیس های سنگین و ریتم الکترونیکی، یه جور تضاد بامزه با لطافت صدا می سازه که دقیقاً همون چیزیه که آدم رو میخکوب می کنه. واقعاً ارزش چند بار گوش دادن داره.
حس می کنم این قطعه رو باید توی یه جاده ی شب فقط گوش داد!
وای چه توصیف قشنگی! دقیقاً همون حسیه که میگم، یهجورایی موسیقیش آدم رو میبره به یه دنیای دیگه. مخصوصاً اون زمزمههای آخر کار که انگار داری با خودت خلوت میکنی.
دیشب با هدفون تو خیابون گوشش دادم، انگار پاریس رو قدم میزدم. این ریتم ملایم و صدای خاصش، یه جور حس رهایی به آدم میده که وصف نشدنیه.