دانلود آهنگ فرهاد جهانگیری به نام آخرین بار یادته گفتی برو خوشبخت بشی | ترند اینستا
متن آهنگ فرهاد جهانگیری به نام آخرین بار یادته گفتی برو خوشبخت بشی
آخرین بار یادته گفتی برو خوشبخت بشی
خدافظی کردی و گفتی ناراحت نشی
چشامه پاک کردی بهم گفتی ترکم کن
گفتی منم عاشقم اصلا خودت درکم کن
تو داری میری و من باید ازت دل بکنم
سوزش بغضم نمیذاره حرفی بزنم
من فقط امیدوارم حالم تجربه نکنی
اشکمه درمیاری چشمه پاک میکنی
تو داری میری و از تو چشای منه
اگه چیزی نمیگه چشام داره داد میزنه
آخه بوی تو هنوز نرفته هنوز از روی پیرهنم
وقتشه پاره کنم شریان خون شاهرگم
برام کاری نداره میدانی که دیوانتم
تو از خون میترسی منم از خدافظی
مگه از جنازه ام رد شی بذارم تنها بری
روی خط بیدس دودو دود بازی
خب مگه مرض داری خاطره میسازی
میزنم هی پشت هم سیگار و سیگاری
وقتی از دستم بدی قدرمه میدانی
توی این دنیا نشد دستات بگیرم
آرام آرام رو به روت دارم میمیرم
سیگار از لای انگشتام داره میفته
آخرین لحظه دارم تونه میبینم
هنوزم دیر نشده بخوای الان برگردی
از مرگ برمیگردم اگه توام برگردی
اول و آخر زندگیم جلو چشام رد میشه
اول و آخرش تویی و با تو تمام میشه
خلسه یعنی از این به بعد دیه نمیبینمت
بخند برام ای آخرا که بخشیدمت
از یادت میرم راحت یه روزگاری
ای آهنگ میمانه برای تو یادگاری
روی خط بیدس دودو دود بازی
خب مگه مرض داری خاطره میسازی
میزنم هی پشت هم سیگار و سیگاری
وقتی از دستم بدی قدرمه میدانی
دانلود آهنگ فرهاد جهانگیری به نام آخرین بار یادته گفتی برو خوشبخت بشی
نظر شما در مورد این محتوا چیست؟
نوشته ای که در آن واژه ها چون برگ های پاییزی از شاخهٔ خاطره جدا می شوند، بی آنکه بخواهند بغض را لمس کنند، تصویری از جدایی را پیش چشم می گستراند که آدمی را در مرز میان ستایش و اندوه رها می کند.
همون لحظه ی آخر که داری می بینی طرفت با یه نگاه ساده داره رفتنی میشه، انگار دنیا زیر پات خالی میشه. تهِ دلت می گی کاش یه جوری جلوشو بگیرم، ولی کلمات تو گلوت می مونن. فقط می مونی و یه سکوت سنگین و یه دل پر از حرفای نگفته.
راستش متن ترانه هنوز هم تو ذهنم میچرخه، مخصوصاً همون بغض آخر کار. ولی یه نکته جالبه: تحلیلهایی که این مقاله بهشون تکیه کرده، فکر کنم چند سالی ازشون گذشته و شاید واسه حال و هوای امروز موسیقی، یه کم سنگین و کلاسیک شده باشن. خوندن دیدگاههای تازهتر میتونه به این ترانه عمق بیشتری بده.
ترانه ی «خلسه» یه همون حس سنگین جداییه که ته دلت می مونه؛ مخصوصاً اون مصرعِ «تو از خون می ترسی، منم از خدافظی» واقعاً آدم رو به فکر فرو می بره. شاید سادگیِ ریتم و همین کلامه که باعث میشه هر بار گوش بدی، یه زاویه ی تازه ازش کشف کنی.
وای این همه دل کندن و دود سیگار کشیدن… بغض این شعر که از متنش معلومه، ته دلم نشست. کاشکی دل آدم یه دکمه داشت میشد خاموشش کرد.