معرفی فیلم داستان های موازی + بازیگران و تیزر و عکس ها

اصغر فرهادی سال ها به عنوان یکی از مهم ترین فیلمسازان معاصر ایران شناخته می شد؛ کارگردانی که با آثاری مثل جدایی نادر از سیمین، درباره الی و فروشنده توانست هم مخاطبان عمومی و هم منتقدان جهانی را تحت تاثیر قرار دهد. اما حالا تازه ترین ساخته او یعنی فیلم داستان های موازی برخلاف انتظارها با واکنش های منفی گسترده ای روبه رو شده و بسیاری آن را ضعیف ترین فیلم کارنامه او می دانند.

فیلم «داستان های موازی» در دومین روز جشنواره کن 2026 اکران شد و از همان نمایش اول، نقدهای تندی دریافت کرد. اثری که قرار بود بازگشت قدرتمند فرهادی به فضای جشنواره کن باشد، حالا به یکی از ناامیدکننده ترین فیلم های امسال تبدیل شده است.

داستان فیلم داستان های موازی چیست؟

فیلم روایتگر زندگی زنی نویسنده به نام سیلوی است؛ نویسنده ای منزوی، شکست خورده و گرفتار بحران خلاقیت که در آپارتمانی قدیمی در پاریس زندگی می کند. سیلوی برای نوشتن رمان جدیدش، زندگی خصوصی سه همسایه روبه رویی را زیر نظر می گیرد و از روابط آن ها الهام می گیرد.

او به تدریج در ذهنش داستانی درباره خیانت، میل و خشونت می سازد؛ اما همه چیز زمانی پیچیده می شود که مردی بی خانمان به نام آدام به نوشته های او دسترسی پیدا می کند. آدام که شخصیتی ناپایدار و وسواسی دارد، تصمیم می گیرد وقایع داستان را در دنیای واقعی اجرا کند و همین مسئله مرز میان خیال و واقعیت را از بین می برد.

تیزر فیلم داستان های موازی

بازیگران فیلم داستان های موازی

یکی از مهم ترین دلایلی که باعث شده «داستان های موازی» کاملا سقوط نکند، حضور بازیگران مطرح فرانسوی است. در این فیلم چهره هایی مانند:

• ایزابل هوپر
• ویرژینی افیرا
• ونسان کسل
• پیر نینی
• آدام بسا
• کاترین دنو

حضور دارند؛ گروهی از شناخته شده ترین بازیگران سینمای فرانسه که تقریبا همه منتقدان از بازی آن ها تمجید کرده اند.

بازی ونسان کسل یکی از نقاط درخشان فیلم توصیف شده و بسیاری معتقدند ویرژینی افیرا نیز با وجود ضعف شخصیت پردازی، عملکردی قابل توجه ارائه داده است. با این حال مشکل اصلی اینجاست که فیلمنامه فرصت کافی برای درخشش شخصیت ها ایجاد نمی کند.

نقاط ضعف فیلم داستان های موازی اصغر فرهادی

سینمای اصغر فرهادی همیشه بر پایه بحران های اخلاقی و روابط انسانی بنا شده بود. در آثاری مانند «جدایی نادر از سیمین» یا «فروشنده»، شخصیت ها واقعی، ملموس و قابل لمس بودند و مخاطب به راحتی با آن ها همذات پنداری می کرد.

اما در «داستان های موازی» شخصیت ها بیشتر شبیه ابزارهایی برای پیش بردن ایده های پیچیده فیلمنامه هستند. فیلم بیش از اندازه به ساختار، روایت های تو در تو و بازی های ذهنی وابسته شده و در نتیجه، احساسات انسانی در آن کم رنگ شده است.

همین مسئله باعث شده بسیاری از منتقدان فیلم را «سرد»، «بی روح» و «بیش از حد پیچیده» توصیف کنند.

زمان طولانی و روایت خسته کننده

یکی از انتقادهای پرتکرار به فیلم، ریتم کند و زمان طولانی آن است. «داستان های موازی» حدود دو ساعت و بیست دقیقه زمان دارد، اما بسیاری معتقدند داستان فیلم کشش چنین مدتی را ندارد.

فیلم در نیمه اول موفق می شود حس کنجکاوی ایجاد کند، اما هرچه جلوتر می رود، رازها و خطوط داستانی بیشتری اضافه می شوند؛ بدون آنکه نتیجه ای رضایت بخش شکل بگیرد.

در نهایت، فیلم به اثری تبدیل می شود که مدام دور خودش می چرخد و نمی تواند تعلیق یا هیجان واقعی ایجاد کند.

واکنش منتقدان به داستان های موازی

واکنش رسانه های سینمایی جهان به فیلم تا اینجا عمدتا منفی بوده است. بسیاری از منتقدان اعتقاد دارند که فیلم در تبدیل ایده جذاب اولیه به یک اثر تاثیرگذار شکست خورده است.

برخی نقدها فیلم را اثری پرادعا اما توخالی توصیف کرده اند و بعضی دیگر معتقدند فرهادی بیش از حد درگیر بازی های فرمی شده و مهم ترین ویژگی سینمایش یعنی انسانیت و واقع گرایی را فراموش کرده است.

حتی بعضی منتقدان، فیلم را شبیه یک «سوپ اپرای طولانی و خسته کننده» دانسته اند که اتفاق مهمی در آن رخ نمی دهد.

نتیجه گیری

با وجود همه نقدهای منفی، هنوز هم می توان ردپای توانایی های فرهادی را در فیلم دید. برخی صحنه ها از نظر فضاسازی، میزانسن و هدایت بازیگران همچنان کیفیت بالایی دارند.

اما مشکل اینجاست که این لحظات پراکنده هرگز به یک فیلم منسجم و تاثیرگذار تبدیل نمی شوند.

داستان های موازی بیش از هر چیز، فیلمی درباره جاه طلبی بیش از اندازه است؛ تلاشی برای فاصله گرفتن از جهان آشنای سینمای فرهادی و ورود به فضایی پیچیده تر و اروپایی تر. تلاشی که دست کم از نگاه بسیاری از منتقدان، به نتیجه مطلوب نرسیده است.

«داستان های موازی» شاید متفاوت ترین فیلم اصغر فرهادی باشد، اما همین تفاوت به بزرگ ترین مشکل آن تبدیل شده است. فیلم تلاش می کند اثری روان شناختی، چندلایه و پیچیده باشد، اما در این مسیر، مهم ترین ویژگی آثار فرهادی یعنی احساس انسانی و واقع گرایی را از دست می دهد.

حضور بازیگران بزرگ، ایده اولیه جذاب و برخی لحظات خوب کارگردانی نمی توانند ضعف های فیلمنامه و آشفتگی روایت را جبران کنند.

حالا باید دید واکنش مخاطبان عمومی پس از اکران گسترده فیلم چگونه خواهد بود و آیا «داستان های موازی» در آینده دوباره مورد بازبینی قرار می گیرد یا برای همیشه به عنوان یکی از ضعیف ترین آثار اصغر فرهادی در حافظه سینمایی باقی می ماند.