اتفاقاً این دقیقاً همون نکته ست که ذهنمو درگیر کرده بود! مقاله خوب توضیح میده چرا این آهنگ انقدر ترکونده، ولی کیفیت صدا خیلی کم اهمیت شمرده شده و کاش بیشتر روی جزئیات میکس یا نسخه های باکیفیت تر تمرکز می کرد.
جانان5 روز پیش
یه وقتایی یه آهنگ یهو میاد تو دورهمونی همه باهاش حال میکنن، اینم دقیقاً همون شکلیه. ریتمش اونقدر بیسته که آدم یادش میره کجا بوده. لایک و کامنتاش حقشه.
یک طبیعتگرد1 هفته پیش
چند روزه این قطعه رو تو استوری یه رفیق دیدم، هنوز همون سکانسِ اولش تو ذهنم میچرخه. آدم یه جاهایی باید بذاره موسیقی خودش حرف بزنه، این یکی واقعاً اون کارو میکنه. از اون دست ترانه هایی نیست که فقط برای یه لحظه گوش بدی و بیخیالش شی، نه، هر بار یه جزئیات تازش کشف میکنی. برای من شده همراه ثابت مسیرهای برگشت خونه.
مرجان جاوید1 هفته پیش
حالا که بهش فکر میکنم، این حرفها رو یه جورایی تو آهنگای قدیمیتر ترکی هم میشنیدم، ولی این یکی یه حال و هوای تازه داره. کاش منبعش یه کم بهروزتر بود تا مطمئن میشدم این نظر مال الانِ موسیقیه، نه چند سال پیش.
کمال شریفی2 هفته پیش
عالی و آموزنده بود. 😁 💪 🤓 🙌
نجیب گرجی2 هفته پیش
میان همهمهی روزگار، نغمهای از دوردستِ آناتولی میرسد که جان را از قفسِ هیاهو میرهاند. این قطعه، چنان پلی از جنسِ لحظهها، مخاطب را به سکوتِ معنادار خویش فرامیخواند؛ جایی که موسیقی، زبانی فراتر از واژهها برای روایتِ شورِ بیمرزِ هستی مییابد.
فؤاد شیشهبر3 هفته پیش
از اون قطعه هاییه که با چند بار گوش دادن، هر بار یه چیز جدید ازش کشف می کنی. متنش هم اونقدر به دلم نشست که دلم نمیاد ردش کنم.
یزدان کامبوجی3 هفته پیش
حالا این همه فکر کردم ببینم یه آهنگ ترکی چه ربطی به سلامت داره، واقعاً جای سواله! شاید فقط حال دلمون خوب بشه و از استرس روزگار خلاص بشیم، که اونم یه جورایی درمانه.
یک نگاهی عمیق3 هفته پیش
حالا که این همه روی موج سوار شدیم، اگه یه روز این آهنگ دیگه ترند نباشه، خاطره ای که باهاش ساختیم کجا می ره؟
اتفاقاً این دقیقاً همون نکته ست که ذهنمو درگیر کرده بود! مقاله خوب توضیح میده چرا این آهنگ انقدر ترکونده، ولی کیفیت صدا خیلی کم اهمیت شمرده شده و کاش بیشتر روی جزئیات میکس یا نسخه های باکیفیت تر تمرکز می کرد.
یه وقتایی یه آهنگ یهو میاد تو دورهمونی همه باهاش حال میکنن، اینم دقیقاً همون شکلیه. ریتمش اونقدر بیسته که آدم یادش میره کجا بوده. لایک و کامنتاش حقشه.
چند روزه این قطعه رو تو استوری یه رفیق دیدم، هنوز همون سکانسِ اولش تو ذهنم میچرخه. آدم یه جاهایی باید بذاره موسیقی خودش حرف بزنه، این یکی واقعاً اون کارو میکنه. از اون دست ترانه هایی نیست که فقط برای یه لحظه گوش بدی و بیخیالش شی، نه، هر بار یه جزئیات تازش کشف میکنی. برای من شده همراه ثابت مسیرهای برگشت خونه.
حالا که بهش فکر میکنم، این حرفها رو یه جورایی تو آهنگای قدیمیتر ترکی هم میشنیدم، ولی این یکی یه حال و هوای تازه داره. کاش منبعش یه کم بهروزتر بود تا مطمئن میشدم این نظر مال الانِ موسیقیه، نه چند سال پیش.
عالی و آموزنده بود. 😁 💪 🤓 🙌
میان همهمهی روزگار، نغمهای از دوردستِ آناتولی میرسد که جان را از قفسِ هیاهو میرهاند. این قطعه، چنان پلی از جنسِ لحظهها، مخاطب را به سکوتِ معنادار خویش فرامیخواند؛ جایی که موسیقی، زبانی فراتر از واژهها برای روایتِ شورِ بیمرزِ هستی مییابد.
از اون قطعه هاییه که با چند بار گوش دادن، هر بار یه چیز جدید ازش کشف می کنی. متنش هم اونقدر به دلم نشست که دلم نمیاد ردش کنم.
حالا این همه فکر کردم ببینم یه آهنگ ترکی چه ربطی به سلامت داره، واقعاً جای سواله! شاید فقط حال دلمون خوب بشه و از استرس روزگار خلاص بشیم، که اونم یه جورایی درمانه.
حالا که این همه روی موج سوار شدیم، اگه یه روز این آهنگ دیگه ترند نباشه، خاطره ای که باهاش ساختیم کجا می ره؟