دانلود آهنگ گلای یاس تو باغچه غروبا بونه میگیرن با صدای زن | سر خاک مادر من…

مادرم اون روزا که می خوند “بابایی بهونه کرده”، دلم می خواست داد بزنم که نه! اون قاب عکسِ سرد و خالی، هنوزم بوی عطر یاس میده و تُک و تُکِ بارون روی پنجره، تمومِ قصه هایی که برام نگفت رو بهم یادآوری می کنه.

حال و هوای این شعر اونقدر شخصیه که فقط میتونه برای یه خونه و یه دلِ خاص روایت بشه؛ برای بقیه، فقط یه ترانهست.

جالب اینجاست که اون قاب عکس سرد و خالی، چقدر توی ذهن بچه مونده؛ راستش یه سوال برام پیش اومده، مگه «نذاشتن» یه نفر جای مادر، خودش یه جور بهونه گرفتن برای موندن توی غم نیست؟ یعنی اون همه اصرار برای حفظ جای خالی، شاید راهی بوده برای نگه داشتن خودِ بچه؟

غمِ این شعر لای نتاش قایم شده؛ آدم تا تهش میره، انگار خودش نشسته پای همین قاب عکس. این همه احساس تو یه ترانه، واقعاً هنره.

چه غم عمیقی توی این شعر جاریه! مخصوصاً اونجایی که بچه هنوز اجازه نمیده کسی توی تخت مادرش بخوابه… خیلی دلخراش بود.

وای این شعر که تموم شد تازه فهمیدم چقدر به دلم نشسته. مخصوصاً اون جایی که بچّه از تختِ مادرش حرف میزد، دلم لرزید. خیلی غمگین و واقعیه.

واسه من که این شعر، اون همه ترسی که از دست دادن داره رو یه جوری با خودش میاره که آدم تا آخرش بغضشو قورت میده.

وای این ترانه چقد عمیق بود، واقعا مو به تنم سیخ شد. این همه احساس توی چند خط، اعجابه واقعا.

از اینکه کسی بالاخره به این جزئیات ریز توی شعر دقت کرده، حسابی ذوق کردم. واقعاً همین نکته ای که گفتی، کل فضای ترانه رو عوض می کنه و عمق غم ماجرا رو چند برابر می کنه. به نظرم این زاویه دید خیلی میتونه برای کسی که تازه می خواد این آهنگ رو بشنوه، جذاب باشه.

غم این شعر اونقدر عمیقه که آدم یاد خاطرات خودش می افته، نه juste یه ترانه ساده. اینکه بچه هنوز نذاشته کسی جاشو بگیره، قلب آدم رو به درد میاره.

اولین کامنتی و حسابی حال کردم! 🥳💛

این متن اونقدر دلنشین بود که دلم گرفت، ممنونم.

چه قدر این شعر تموم وجودمو لرزوند… مادرم همیشه میگفت گل یاس بوی خونهست، حالا هر بار که یه گلدون یاس میبینم، یه غم نرم و سنگینی میاد سراغم. این حس بیتابی و این عهد عجیب گلها با خاک، آدم رو به فکر میبره که عشق واقعی هیچوقت تموم نمیشه، فقط شکلش عوض میشه.

🌷 💛 👌 ✅ 🤎