مداحی ای صفای قلب زارم علی ملائکه | دل به امید تو بستم بر سر راهت نشستم

هرچی از لطافت و صفا تو این شعر ریخته، آدم یاد حرفای قشنگ بزرگترها می افته که دلشون به یه نگاه امام پر می گره.

وای، این شعر درست مثل یه دست مهربون میمونه که میگه بیا خونه.

خواهش میکنم! 🙌 خیلی خوشحالم که این بیت اینقدر برات دلنشین بوده. واقعاً حق داری، بعضی شعرها همون گوشه امنی هستن که دلمون میخواد همیشه توش بمونیم. 😍🧡

در میان انبوه واژه ها، آنچه به ژرفای دل می نشیند، التماسِ بندگانِ خاکسار به آستانِ بی نیاز است؛ این نجواهای عاشقانه، پلی است میان دلِ شیدا و بارگاهِ مهر. بی گمان، درکِ این شورِ بی پایان، نیازمند نگاهی فراتر از ظاهرِ ابیات است و تأمل در رازِ این ارادت، خود، گشایشِ دریچه ای رو به حقیقت است.

خوندن این متن دعوتم کرد یه جا وایسم و فکر کنم؛ اینکه چرا یه ذره غبار حرم اینقدر آدم رو تکان میده، خوب توضیح داده شده. ولی کاش یه کم بیشتر میشکافت که آدم از کجا شروع کنه برای رسیدن به این حال و هوا؛ فقط گفتن «دل به امید تو بستم» کافی نیست، باید راه رسیدن به این اتصال رو هم نشون میداد.

سپاس فراوان. 🙌 👍 😁 🧡 😜

چه حال خوبی داره این شعر! آدم واقعاً دلتنگ حرم میشه و دوس داره بره یه گوشه بشینه به همین نجواها که تموم نشه. 😊💜

مرسی، خیلی خوب و روان بود. ✔️ 👍 ✅ ❤️ 💚

جالب و مفید، سپاس. 🌷 😂 💜 ❤️ 😊

به این فکر کردم که اگه همه ی اونایی که پابرهنه اومدن جلوی در، یه نگاهِ معمولی بگیرن، دیگه اون اشتیاق و التماس و لرزش صدا توی خوندن این شعرا معنا پیدا می کنه؟

حالا دیگه هر جا باشم دلم این دوره. انگار یه گوشه دنج پیدا کرده که آروم میشه. کاش میشد یه بار دیگه اونجا قدم زد و این همه فکر و خیال رو گذاشت کنار.

در میان واژگان، آنچه فراتر از موسیقی می نشیند، پژواک عاطفه ای است که در حنجرهٔ عشق می پیچد. این سروده، آینهٔ دلی است که در هوای معرفت، بال گشوده و به آستان مهربانی چنگ زده است.

چقدر این شعر حال آدم رو جا میاره… مخصوصاً اون قسمتش که میگه «به جان فاطمه مکن مولا ردم». واقعاً آدم تو شلوغیهای زندگی، هر چی داره از همینه.

عالی بود، خیلی کامل و جالب بود. 😜 🙂 💯 😙 🔥

چه دلنشین شد این نوای ملایک! خیلی وقت بود اینقدر دلم با شعری صفا نکرده بود. ارادت خاصی به آقا علی بن موسی الرضا حس کردم که وصفش در کلمات نمیگنجد.

یه خسته نباشید باید گفت به خاطر این رکورد شما یه هوش سرشاره. با صدایی رساتر.

چقدر قشنگ میشه اگه آدم یاد بگیره به جای هل دادن سنگ، غلتوندنش رو بلد باشه! این نگاه تازه رو باید تو دعاهام هم بیارم.

جواب این سوال رو توی نگاهِ منتظرهای حرم دیدم؛ آدمایی که هر چی دارن از همینه که دلشون به یه امیدِ اینچنینی گره خورده. تو هم اگه یه روز پات به اون جا باز بشه، خودت میفهمی که این فضا چطور آدم رو از درون میسازه.