آهنگ هیچکسی تو خوشگلی نمیرسه به گرد پاش از فرهاد فرهادی | میخورم سلامتیش

ته ذهنم یهو رفت سراغ همون آدمی که عاشقش بودی و هر جای شهر که میدیدیش، دلت میخواست داد بزنی که این مال منه. این ترانه فقط یه آهنگ نیست، یه خاطرهست با تموم جزئیاتش.

همون سیندرلای خودمونی خودمون که با یه لب تر کردن، شهر رو زیر پاش میذاره! این همه تعریف و تمجید تو یه ترانه، آدم یاد ضربالمثل «عشق کور است» میندازه.

واسه همین سیندرلا خودمون یه لبخند بزنیم که تا ته دنیا برسه! این عاشق شدنای قدیمی یه حال و هوای دیگهای داره، نه؟ 😍

چه ترکیب قشنگی از عشق و موسیقی! این قطعه واقعاً حس تازه ای داره، مخصوصاً اونجایی که میگه «شاهرگمه میدم براش». لحن و کلامش اونقدر صمیمیه که آدم با اولین شنیدن عاشقش میشه. فرهاد فرهادی این بار هم سنگ تموم گذاشته. موفق باشی رفیق!

اینهمه تعریف از یه نفر؟ پس حتماً فرشتهست!

آخه کی میتونه به پای سیندرلا برسه؟ این ترانه همون حس دلتنگی و عاشقی قدیمی رو زنده میکنه که توی هیچ آهنگ جدیدی پیدا نمیشه. خوشم اومد از این همه عشق توی متن!

دلم میخواد یه گوشه بشینم و همین دارو رو بذارم تکرار، آدم با این همه لطافت تو کلمات غرق میشه. این همه عشق تو یه ترانه نایابه، مخصوصاً وقتی از دل بربیاد. هر بار صداش میاد، حال دنیام عوض میشه. دست مریزاد به این همه احساس پاک.

چه دستی توی این ترانه، وایستادن پای یه عشق رو اینقدر قشنگ توصیف کرده! آدم یاد خاطرات خودش میافته. اون «میخورم سلامتیش» واقعاً بوی تعصب و عشق واقعی میده. کاش این روزا همه اینقد عاشق بودن رو جدی میگرفتن.