آدمیزاد وقتی عاشق میشه واقعاً یه یوزپلنگ پیدا میشه! ولی چیزی که توی مقاله کم بود، اشاره به بوم هایی بود که توی خونه ها نداریم و مجبوریم بریم پشت بوم خونواده مون. کاش یه بخشی هم درباره واکنش همسایه ها موقع این همه ذوق می نوشتین، اون موقع مقاله تون کامل تر می شد، نه؟
یک مشاور املاک1 هفته پیش
یعنی هر بار میشنومش، یه حسی تو دلم رها میشه که نگو! ترند اینستا حقش بوده واقعاً.
جهانگیر2 هفته پیش
اگه بخوام یه درخواست کنم، این مد شما یه برند معتبره. با منشی بهتر.
فاطمه3 هفته پیش
داداش این ریتمو که میذاری رو گوشی، اون لحظه که تو خیابونی و باد تو موهات میپیچه، تازه تهش رو درمیاری. ترند اینستا حقشه، آدم یاد روزایی میفته که برق خونه رفته و همه همسایهها اومدن پشتبوم. بعدش دلت میخواد دوباره از اول گوش بدی، محشره!
سهیل3 هفته پیش
وای چقدر این زاویه دید قشنگ بود، کاش همه اینطوری نگاه میکردن!
جعفر اتریشی3 هفته پیش
ریتمش یه جوریه که واقعاً آدم رو با خودش میبره؛ مخصوصاً اون بخش اولش که با صدای زن شروع میشه کلی حس به آدم میده. چه حالی میده یه آهنگ اینقدر ساده ولی پر از انرژی باشه. حیف که کوتاه تموم شد، دلم میخواد بازم تکرارش کنم.
پیمان اردبیلی4 هفته پیش
تغییر زاویه دید مثل عوض کردن دریچهی دوربینه؛ همهچیز همونطور که بوده میمونه، ولی تو یهجور دیگه میبینیش. این حرف که به جای هل دادن سنگ، بغلطونیش، حسابی توی ذهنم وول خورد. راستش وقتی با یکی حرف میزنی، اگه فقط دنبال قانع کردنش باشی، هر دو طرف خسته میشین. ولی اگه ببینی چی باعث میشه که طرف خودش تموم بخواد، خب کلی کار راحتتر میشه. این طرز فکر رو باید توی گوشیم یادداشت کنم که یادم نره.
هامِد4 هفته پیش
یه چیزی تو مایه های همون پشت بوم وایسادن و زل زدن به افق، آدم یادش میاد چند وقته از پنجره اتاقش فقط یه تیکه آسمون گرفته رو دیده. این موزیک رو وقتی پخش می کنی، یهو خونه برات تنگ می شه.
آدمیزاد وقتی عاشق میشه واقعاً یه یوزپلنگ پیدا میشه! ولی چیزی که توی مقاله کم بود، اشاره به بوم هایی بود که توی خونه ها نداریم و مجبوریم بریم پشت بوم خونواده مون. کاش یه بخشی هم درباره واکنش همسایه ها موقع این همه ذوق می نوشتین، اون موقع مقاله تون کامل تر می شد، نه؟
یعنی هر بار میشنومش، یه حسی تو دلم رها میشه که نگو! ترند اینستا حقش بوده واقعاً.
اگه بخوام یه درخواست کنم، این مد شما یه برند معتبره. با منشی بهتر.
داداش این ریتمو که میذاری رو گوشی، اون لحظه که تو خیابونی و باد تو موهات میپیچه، تازه تهش رو درمیاری. ترند اینستا حقشه، آدم یاد روزایی میفته که برق خونه رفته و همه همسایهها اومدن پشتبوم. بعدش دلت میخواد دوباره از اول گوش بدی، محشره!
وای چقدر این زاویه دید قشنگ بود، کاش همه اینطوری نگاه میکردن!
ریتمش یه جوریه که واقعاً آدم رو با خودش میبره؛ مخصوصاً اون بخش اولش که با صدای زن شروع میشه کلی حس به آدم میده. چه حالی میده یه آهنگ اینقدر ساده ولی پر از انرژی باشه. حیف که کوتاه تموم شد، دلم میخواد بازم تکرارش کنم.
تغییر زاویه دید مثل عوض کردن دریچهی دوربینه؛ همهچیز همونطور که بوده میمونه، ولی تو یهجور دیگه میبینیش. این حرف که به جای هل دادن سنگ، بغلطونیش، حسابی توی ذهنم وول خورد. راستش وقتی با یکی حرف میزنی، اگه فقط دنبال قانع کردنش باشی، هر دو طرف خسته میشین. ولی اگه ببینی چی باعث میشه که طرف خودش تموم بخواد، خب کلی کار راحتتر میشه. این طرز فکر رو باید توی گوشیم یادداشت کنم که یادم نره.
یه چیزی تو مایه های همون پشت بوم وایسادن و زل زدن به افق، آدم یادش میاد چند وقته از پنجره اتاقش فقط یه تیکه آسمون گرفته رو دیده. این موزیک رو وقتی پخش می کنی، یهو خونه برات تنگ می شه.