دانلود آهنگ میگن این پسره دیوونس فلوش از سیا | با کیفیت 320 + متن
متن آهنگ میگن این پسره دیوونس فلوش از سیا
میگن این پسر دیوونست فلوش چرا چون یکی سالا پیش بهش زده از پشت
حالا هم فقط بگو دست خوش که میکنم رشد این بچا رو انگشت
خیلی زیاد بوده واست باهامون نشستی معلومه دنبال عکسی
خودتم بعداً میفهمی که کی و از دست دادی و به چی میچسبی اومدم روستا بالا الان با دوستام
تو روف گاردن بچه شاخا رو کردم گوزپا میخونم از دود ک*س و * پول با یه رو گچسارانو دور میزنم با موستانگ
میکنم چشم تو چشم با یه مشت استوپد هرکی نرفت کَتش گذاشتم سف ک*ونش
از خودم پر رو تر و گای*یدم الگوتم از خودم خودم رو میکشم خوب باشه سودش
میگن این پسر دیوونست فلوش چرا چون یکی سالا پیش بهش زده از پشت
حالا هم فقط بگو دست خوش که میکنم رشد این بچا رو انگشت
این پسر دیوونست فلوش چرا چون یکی سالا پیش بهش زده از پشت
حالا هم فقط بگو دست خوش که میکنم رشد این بچا رو نِده جوینت تو پاس وقتی مستم
این دافعه رو هم دیگه نری داش بیجنبه ست کلی بهتر از اینم هست دوتا بچ پاس گل دادن تیرک زد
میخوره به چارباشه میخوره دوتا پیک بزنه ولی تا چهار پاشه بگو همونم که آشناشه پاشه بره و الی کی*رم دم صبح ناشتاشه
کمه بگم بیارن آ با این یکی میرم بالا زودی میام الان اینایی که میخوابن باهام قدیم دوسم نداشتن بی لیاقتا کلاً
سعی نکن سریع باهامون جفت شی چون منو گنگ صدا میکنن و تو رو خوش تیپ
بچه قزمیت بچسب به داف قرصیت که من بشینم تو بدوی بازم ان آن انی سف دور لفت دادم عشقو لِف
هم ترک معنوی میدم هم چرت و پرت اینم لاش خوری زدم یه بیت دو بیت
بچه محلم گوش کنه باهاش فلکس کنه میگن این پسر دیوونست فلوش چرا چون یکی سالا پیش بهش زده از پشت
حالا هم فقط بگو دست خوش که میکنم رشد این بچا رو انگشت
روایتِ آهنگینِ این اثر، تلفیقی از طنزِ تلخِ خیابانی و نگاهی به زوایای پنهانِ نسلِ جوان است. جسارتِ کلام در قالبِ موسیقی، تصویری زنده از یک زیستِ متفاوت ارائه میدهد که مخاطب را به تأمل در لایههای پنهانِ آن دعوت میکند؛ ترکیبی که در پسِ هیاهوی ریتم، عمقِ اجتماعیِ خود را آشکار میسازد.
جالبه، تو کاغذ قشنگ به نظر میرسه، ولی بیا ببینیم تو زندگی واقعی چند نفر آدم دور و برشون موندن وقتی این مدل فکر کردن رو امتحان کردن.
وای… «میکنم چشم تو چشم با یه مشت استوپد»؛ این بیت اونقدر بیپردهست که آدم یاد قدیمای خیابون میافته. کاش موزیک ویدیو همون حسو میداد، نه یه چیزای کسالتآور لجور. با این لحن سنگین، اسم خودش «موستانگه» واقعاً!
گفتم یه عرض ادبی کرده باشم.